ขาดเค้าแต่เราต้องอยู่.......ใครๆก้อบอกแบบนั้น
ฟ้าหลังฝนสวยงาม.........ใครๆก้อบอกแบบนั้น
สักวันมันจะเปนวันของเรา....ใครๆก้อบอกแบบนั้น
เวลาจะตำตอบ............ใครๆก้อบอกแบบนั้น
เหนื่อยก้อออกมา...........ใครๆก้อบอกแบบนั้น
สิ่งเหล่านี้ชั้นเคยได้ฟังมาหมดแล้ว ฟังจากคนหลายคน จากหลายเสียงตลอดมา ชั้นรับรู้และเข้าใจกับทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านี้แต่สิ่งเดียวที่ชั้นไม่เคยเข้าใจเลยก้อคือตัวเค้าพยายามจะเข้าใจแล้ว แต่......ก้อไม่เคยเลยจิงๆ เหนื่อยมั๊ย ก้อเหนื่อยนะ ท้อด้วย แต่ก้อเหมือนเดิมทุกทีเลย ไม่โกดใครเลยนะจิงๆ กับเรื่องราวที่เปนอยู่ตอนนี้ ชั้นทำทุกอย่างมันดีที่สุดแล้ว แต่เค้าเองก้อไม่เคยเหนเลย อย่าปลอบใจอะไรกันเลย ชั้นเองเข้าใจดีนะว่าควรอยู่ตรงไหน ที่ของชั้นมันคือตรงไหน ขอโทดที่บางเดินก้าวล้ำเข้าไปในชีวิตเทอมากเกินไป มันน่าเบื่อมากเลยใช่ป่ะ เทอถึงได้เปนแบบนี้ ชั้นยังอยากฟังเหตุผลอยากฟังอะไรบางอย่างจากเทออยู่นะ มันแบบไหน ยังงัย หรือว่าอะไรกันแน่ ตอนนี้มันยังพอได้ยังพอไหว ยังพอยิ้มได้อยู่บ้าง แต่ใครบ้างจะรู้ว่าข้างในมันเปนยังงัยกันแน่ มีเพียงไม่กี่คนที่เข้าใจชั้นจิงๆ มีเพียงไม่กี่คนที่จะรับรู้กับตัวชั้น ขอบคุนคนเหล่านั้นที่คอยเคียงข้างกันเสมอมา ถึงแม้ระยะทางมันจะใกล้หรือไกลแต่เราก้อเข้าใจกัน คิดถึงกันเสมอเลย คนเล่านั้นที่ชั้นเรียกพวกเค้าได้เต็มปากว่า...เพื่อน... ชั้นรักเค้า อยู่ได้ทุกวันนี้ก้อเพราะพวกเค้ากำลังใจ คำพูดดีๆที่มีให้กัน ชั้นก้อไม่รู้ว่าชั้นเปนใครเค้าถึงทำให้ชั้นมากอย่างนี้ แต่ชั้นเชื่อว่า พวกเค้าคงรักชั้นมากพอกับที่ชั้นรักเค้านั่นแหล่ะ........... (อ่านกันแล้วก้อไม่ต้องสงสัยอะไรหรอกนะว่าชั้นเปนอะไร เพราะชั้นเองก้อยังไม่แน่ใจอะไรเลยเหมือนกัน)..........เอาเปนว่าชั้นยังไหวเหนื่อยบ้าง ท้อบ้าง มีน้ำตาบ้าง แต่ท้ายที่สุดแล้ว ชั้นก้อรักตัวชั้นเองแหละ... ก้อในเมื่อรักตัวเองมันดีที่สุดหนิเนอะ